ELMA ÇÜRÜĞÜ

ELMA ÇÜRÜĞÜ

beklentisi sapsarı üç üzüm damlasıydı

sıçradı düştüğü yerden

üç körpecik

dilin maviyen imgesine

ey Sivar! benim yaşlı,erkenden dostum

kaç zaman öteydi

vakti gelmiş zorda kaldıydım

cemil aynalarından geçip küf çağın, kaşla göz arası

yağmur evi taşıyan bugünkü kollarımda bir fasıl

uzunca dövmeli köleydim

sırtımda bir çuval kalabalık şehir kapılarına yürürdüm

tapınaklardan, sunaklardan kutsal yüreklerden varılan

içi var, yok!

özünde kırılmanın yasası varsın kalsın cevizlere özgü

insan kabuğu serttir benim dişime

dilime ekşidir yemişleri

tat almadım emdiğim sütten

içtiğim suyun akıntısı döndü boğazıma durdu...

bu yıkık yalvarış resmi, gözleri cila eden

bu güzellik! baktım da

bu da varlıktır...

sancıyla serpilen oğlumu

kıyılara yakın kentlerin tuz ve yosun kokularından

ve gül yağından uslu yasımı

zapt ederdi sandım bir de asıl yaşımı kös zincirler

bilemedim o cevvali Sivar, o aygır olup içe akanı

asr’a and olsun.

tapındığımız ne var sayıp dökeceğim bir bir önümüze şimdi

kalbimizde kaç bahçe kaç elma çürüğü...

ateşe uzanıyor Sivar! bu üçgenin dili gene

ağzının geometrisi halbuki bellidir cümlemizin...

saydım, tamı tamına üç damla sıçradıydı benden oraya.

www.cemaat.com

18:33 - Cuma, Şubat 9, 2007 - yorum yaz

• DENEME
• ŞİİR