Sonbaharı er geç bırak dalında
Beyaz şilteler kızların açık saçık uykuları
Dilin ağırlığında her renk bir harf
Bana gelecekse dursun turuncuya gökyüzü
Ve derken itler çoğalır kahverengiler
Bu işkence başlamadan da vardır
Saymaz gece her yerde damlasını
İhmaller yarı örtük yarım örtük
Göze gelimsiz her tanıdık sözcük
Tütün karıştı gibi ikindiye
Sırtında yalnız çıplak orkide kokusu
İsminin yalan yanlış etrafı
Kuru yeşil nasılsa güneş indinde
Yarı kırmızı ve ıslak arası
Senbaharı mısın yağmurlu kuşun?
Ben değiştirdim cevabı öylecene
Al üstüne er örtünü baharevinde
Mevsimin benden başka bir yaza bir kışa benzerliği
Dargınlığımı alır tanrının sesinden...
16:01 - Pazar, Hazirane 28, 2009 - {3} -
bekledikçe koyulaşan bir kahverengi oluyor eminim
dalıp gitmek hazırdaki uçurum sözcüğünden diğerine
anladım bunu da, yedeğimdeki yeni yetmelik halimle
saatteki küstah aldanmazlığa bol kibir şartmış dediler
galiba ilk kez eğiyordum etimdeki bu göğermiş iğneyi
en saplantılı yeriydi, galiba etimin en diklenen yeriydi
ak ipini çektim kopardım gözlerin yumuk karasından
dudaklarda acımtırak yaratmanın hevesi yatıştı yatışıyor
nerden anladım, akşam bulutu yağmuru seğiriyor çünkü
eğildim temasına ölü kuş kanatlarının çırpındı çırpınıyor
hemen anladım, sabah vapuru denizini geğiriyor çünkü
bastığım mermerin teri titriyor, toparlanıyor can havli
cem olma iştiyakı yetiyor yetmiyor pişmemiş damlaya
ivedi kopup yerden, düşüyor tavanına asma kubbenin
ağır çekim gösteriyor göz, bu güzide kanayış sahnesini
bir kare sonrasında yaşı başı geçmiş, geçmiş de Rodin
delice bir yuvarlağı içerden yontuyor, delice gri taştan
alna yapışan kızıl saçları fırçasının ucunda acı ressam
gözbebeğini şeksiz, oydukça oyuyor tuvalinin haricine
ala saçlarıyla taze kız, taşıyor esmer sırtlığında annesini
kucağındaki sıcak taşa ani rakamlar kazıyor inmeli baba
cami cemaatine tebdil ediyor birden pazarın kalabalığı
musalladan inip kendi namazına duruyor sahipsiz ölüm
üstündeki çıplaklığı bir kez daha soyunan deminki kız
yorgan altında buluyor, arayıp bulamadıklarımın tümünü
ala saçlarını düğümlediği yerimden sarkıyor hayata
sıçrayarak ayaklanıyorum yataktan, ama yatak ayaksız
boz renkli gömleği ile, aşağıda kıyısında taşlı ırmağın
yorgunluğunu atamamış uzun boyunlu zarif sularının
kanmak bilmez içicileri kara kavruk, sarı savruk ağaçlar
ve daha uzun kalamayacağını bilince elma, çürüğünde
bekledikçe koyulaşan kahverengi oluyor balığın karnı
www.cemaat.com
11:45 - Salı, Hazirane 2, 2009 - {yok} -
ummadığı halde O’na
ta oramda bir yerlere kondurduğun testi sızdırıyor
kanda ihtilaç seyreyledim, paslanır mı kırmızı tüy?
muhalif bir piyonduk eskimiş bu satrançta, desem
ne yana dönsen aynı çıtkırıldım tabansızlık,dersin
nasıl bir şekli besliyorsun kahkaham için, yavrum!
yaklaştığımı anlar anlamaz buğulanıyor kör lamba
iki at arabası çıkıyor yoluma, biri akıl yönünden
diğeri tüm yönleri ezberden şaha kalkıyor sürekli
içindekine sımsıkı sarıldığım ayna vardı,sen yoktun
çoktan savaşı başlamıştı elimin, diğer elimdekiyle
‘sana yakışanı rabbim, yakın etsin’ dedikçe annem
yakınlığı tutulan yerlerinden tutmakla meşhurdum
halâ çevriliyor çevremde çemberi çocukluğumun
ırmakta taş sektiren yaşlı tanrı idi hevesimi tutan
elinden hevesimin ve nefsimin putlar diktiği, yıktığı
çağrılmadığı gül bahçesini dalayan ısırgan otuydum
son iki akşamdır indi çıktı göğsümdeki şu taşkın
dilimdeki sayıklama bir lezzet bulaşığıymış,tattım
‘annemin oğluyum’diyor, boşluğu aranıyormuşum
çatırdayan taş imiş, bir isme verev, diğerine içkin
günün eğrildiği saatlerdir yaklaşıyor daha kızlara
bir çıban çıkarsam yattığım yerden ılık gövdelerine
suçumu yüklendiğim gibi, pazarın en bezirganıyım
aldığımı sattığımı hak götüre! uyarınca bilindiğim
imgesi sulandı ölümün,böğrümdekinin!oğullarım:
cıvıyor, birazdan buharlaşıyor iyi bakın o domur
etimdeki tek yerini kızıllıkla yer gök eden bu ıtır
derimin bir altına üşüşüyor yitenlerin miskalince
olmakta oluşun varlığa rabtı erkanınca doğrul gel!
gelişin ilk evveliydin, hele unutma,unutmam zinhar!
yerimde kalıver, ona az buz demeden kat katacağını
testi diyorum,için için sızdırıyor sakladığın sakıncayı.
www.cemaat.com
23:04 - Cumartesi, Şubat 23, 2008 - {yok} -
Sonra da ekler henri bergson
beklerken fark edilir boşluklar çünkü
mevsim bir daha dolaşıyor aramızda
durağın yanındaki yahudi parkta beklerdim
geliyor diyor sonunda beklenen tren
www.cemaat.com
15:14 - Cuma, Hazirane 15, 2007 - {yok} - ELMA ÇÜRÜĞÜ
beklentisi sapsarı üç üzüm damlasıydı
sıçradı düştüğü yerden
üç körpecik
dilin maviyen imgesine
ey Sivar! benim yaşlı,erkenden dostum
kaç zaman öteydi
vakti gelmiş zorda kaldıydım
cemil aynalarından geçip küf çağın, kaşla göz arası
yağmur evi taşıyan bugünkü kollarımda bir fasıl
uzunca dövmeli köleydim
sırtımda bir çuval kalabalık şehir kapılarına yürürdüm
tapınaklardan, sunaklardan kutsal yüreklerden varılan
içi var, yok!
özünde kırılmanın yasası varsın kalsın cevizlere özgü
insan kabuğu serttir benim dişime
dilime ekşidir yemişleri
tat almadım emdiğim sütten
içtiğim suyun akıntısı döndü boğazıma durdu...
bu yıkık yalvarış resmi, gözleri cila eden
bu güzellik! baktım da
bu da varlıktır...
sancıyla serpilen oğlumu
kıyılara yakın kentlerin tuz ve yosun kokularından
ve gül yağından uslu yasımı
zapt ederdi sandım bir de asıl yaşımı kös zincirler
bilemedim o cevvali Sivar, o aygır olup içe akanı
asr’a and olsun.
tapındığımız ne var sayıp dökeceğim bir bir önümüze şimdi
kalbimizde kaç bahçe kaç elma çürüğü...
ateşe uzanıyor Sivar! bu üçgenin dili gene
ağzının geometrisi halbuki bellidir cümlemizin...
saydım, tamı tamına üç damla sıçradıydı benden oraya.
www.cemaat.com
18:33 - Cuma, Şubat 9, 2007 - {yok} -